Ronnie’s small wall of sound

Hier een kort pleidooi voor imperfecties in muziek. Ik was weer naar Michael Jackson’s ‘Heal the World’ aan het luisteren en hoorde de imperfectie in zijn zang in de zin ‘we could really get there’ en het raakte me meteen. Je hoort daarin namelijk zijn emotionele betrokkenheid bij het nummer. Ze hadden ervoor kunnen kiezen om de zin te overdubben, maar ik denk dat Michael het net als ik belangrijk vond om het erin te houden. Het valt niet op, maar als je in detail luistert geeft het net die extra rilling op je rug. Twee van mijn favoriete zangers weten me ook te raken met hun zang, en de imperfectie van hun zangstem maakt het geloofwaardig. Ze zingen allereerst met hun ziel, daarna volgt de techniek pas. De eerste is Fish, check het nummer ’13th star’ op de gelijknamige CD. Je zult op een gegeven moment horen dat hij bijna moet huilen. Nadat zijn toenmalige verloofde hem verliet voordat de bruiloft plaats zou hebben riep de tekst tijdens de opname zoveel emotie op dat zijn stem het even niet aankon. Hij heeft ervoor gekozen om het te laten staan, en dat geeft enorm veel lading aan het nummer. De tweede zanger is Martin Buitenhuis van Van Dik Hout. Net als Fish combineert hij poëzie met muziek en dat is een combinatie die me raakt. Zijn stem is breekbaar en soms op het randje, maar dat is wederom de reden waarom het zo goed is. Ik pleit ervoor om weer minder te gaan editen en meer emotie in de huidige muziek te laten. Ik zal het bij mijn producties in ieder geval zo doen.

Nu we toch bezig zijn met plagiaat, ik was zojuist mijn kennis over de Foo Fighters aan het vergroten en luisterde naar het nummer ‘the Pretender’. Sterk nummer! Ik moest wel meteen denken aan het nummer ‘I write sins not tragedies’ van Panic at the Disco en tot mijn grote spijt kwam ik erachter dat Panic at the Disco het nummer eerder uitgebracht heeft. De overeenkomst is treffend. Check het maar even na:

Panic at the Disco – I write sins not tragedies

Foo Fighters – the Pretender

Afgelopen zaterdag was de Blèèraovund met het optreden van onze act ‘de Kerrazzie van de Kernêl’. Het was gezellig en het optreden was ook erg leuk. Vooral de act (waar ik helaas niets van kon zien, omdat ik er met mijn rug naartoe stond) moet erg feestelijk zijn geweest. Over het resultaat zal ik het maar niet hebben in deze post.

Eén van de andere artiestengroepen werd door sommigen beschuldigd van plagiaat, en dat issue wilde ik er even uitlichten. Toegegeven, enkele stukjes van de melodie van het refrein waren identiek aan een stukje van het refrein van ‘Anton aus Tirol’, maar het refrein als geheel was dan wel weer origineel. In de Westerse muziek hebben we maar 11 verschillende tonen en elk jaar worden er honderdduizenden liedjes geschreven, dus het is lastig om niet op iets anders te lijken. Er was ook een duo wat de muziek van ‘Brabant’ van Guus Meeuwis gebruikte. Toen ik dat lied vanmorgen in mijn hoofd had zitten merkte ik een verband met het nummer ‘the piano man’ van Billy Joel. De melodie is nergens hetzelfde, maar ik voel een verwantschap. Net zoals bij het nummer ‘Pokerface’ van Lady Gaga en ‘Push it’ van Salt-N-Pepa. En om eerlijk te zijn, het nummer wat ik geschreven heb is geïnspireerd door Rowwen Hèze en met name de nummers ‘Bestel mar’ en ‘Dansen’. Als je goed luistert hoor je het terug.

De grootste fout die ik gemaakt het bij het schrijven van het nummer is dat ik te veel tijd heb gestoken in een liedje wat meteen aan moet slaan. De opmerking die ik gisteren kreeg was treffend: ik heb een luisterliedje geschreven, waarin zowel tekstueel als muzikaal een hoop te vinden is. Samen met een drukke act is dat te veel voor 3 minuten op een podium. Het winnende liedje is een sprekend voorbeeld van hoe het wel moet; muzikaal nihilisme en een tekst over polonaise, een kroeg en bier, chapeau! Ik mag de hoop uitspreken dat mijn liedje op de lange termijn een winnaar is.