Ronnie’s small wall of sound

Op 25 april aanstaande zal de oefenruimte van muziekvereniging Soulex plaats bieden aan een tweetal muziekacts die enkele songs vereeuwigd wil hebben voor het nageslacht.  Tijdens de speeddemo sessies zullen ze onder mijn begeleiding alles geven om de songs zo puur mogelijk magnetisch te maken voor de ratelende harddisk van de Studio Apeiron audio-PC. Ik mag daarbij gebruik maken van een nieuw speeltje: de Alesis Multimix 16 Firewire! Iets over de deelnemende acts:

De 16-jarige singer/songwriter Janneke Teunissen zal, gewapend met slechts haar gitaar en een set stembanden, haar eigen mooie pop- emo- en punkrock songs vertolken. Dat moet een kat in het bakkie zijn, want ze speelt al gitaar sinds haar 9e.

9th Wonders uit Soerendonk pakt een groter arsenaal aan instrumenten uit de kast om zo wat meer data te genereren die gemixt moet worden. De drie gebroeders Hissel, aangevuld met de befaamde gitarist Jeroen Briels zullen eens even bekijken of die oefenruimte wel echt geluidsdicht is met hun bombastische punkrock.

Vandaag ontving ik het bericht dat op 17 oktober Levi Stubbs is overleden. Levi Stubbs is zeer waarschijnlijk de beste zanger die ik ooit gehoord heb, dus de wereld is weer een echt groot talent armer. Levi was in de jaren 60, 70 en 80 de frontman van de Four Tops, een 4-mans zanggroep die groot is geworden in de begindagen van het Motown label. Hun bekendste hits zijn waarschijnlijk ‘Reach out (I’ll be there)’, ‘Bernadette’ en ‘I can’t help myself’. Bij transcripties kun je de baslijn van het Four Tops nummer ‘Do what you gotta do’ bekijken. Ook al schreef Levi de teksten niet zelf, hij was dermate een gevoelsmens dat het leek alsof hij zich met zijn zang volledig kon identificeren met de hoofdpersoon van het lied en dezelfde pijn voelde. Tijdgenoten van hem die hetzelfde probeerden te doen, bijvoorbeeld Teddy Pendergrass (Harold Melvin and the Blue Notes) en de Temptations, klonken lang niet zo geloofwaardig. Levi, bedankt voor al die mooie liedjes!

Een tijdje terug kreeg ik van een vriend en tevens grote Beatles-fan de CD’s ‘Let it be’ en ‘Let it be… naked’ te leen. Zelf ben ik geen Beatles-kenner, maar ik ben wel in mijn tweede boek over Phil Spector bezig en ik ben erg onder de indruk van deze zeer bijzondere producer en zijn ‘Wall of sound’ (zie ook de titel van mijn weblog). ‘Let it be’ komt uit 1970 en is als enig Beatles-album door Spector geproduceerd. De Beatles waren zo ongeveer uit elkaar gevallen en de takes die de basis vormen voor het album zijn geplaagd door ruzies, drugs en drank (en allerlei flauwekul blijkens enkele rare takes die op het album zijn beland). De oorspronkelijke producer Sir George Martin wilde niks met het materiaal te maken hebben en Spector werd ingezet om nog iets te maken van de diverse takes.

Mijn favoriete tracks zijn ‘I me mine’, ‘across the universe’ en de topper is ‘the long and winding road’. Toevalligerwijs, of juist niet, zijn dat allemaal tracks waar Phil flink wat arrangementen aan toe heeft gevoegd en het geheel bombastisch maakt.

In 2003 heeft Sir Paul McCartney ‘Let it be… naked’ uitgebracht. Zijn onvrede over de productie van Spector kon hij daarmee na al die jaren eindelijk afsluiten. Het woord ‘naked’ uit zich in het feit dat McCartney slechts de originele tapes gebruikt en niet de extra opnames die Spector aan het materiaal toe had gevoegd. Ook kon Paul zich bedienen van moderne digitale technieken om ruis te verminderen en het geheel allemaal wat op te poetsen. Voor diverse songs heeft hij andere takes gebruikt dan Spector en in sommige gevallen is dat niet zo handig. Daarnaast is de tracklisting op beide albums niet hetzelfde. Toegegeven, sommige tracks zijn best mooi op de pure manier, maar juist de nummers waar ik eerder aan refereerde zijn toch het meest gevoelig met de bombastische productie. Zo passen ze ook beter in het tijdsbeeld van het album.

Paul had zijn eigen advies – of die van Mother Mary – aan moeten nemen en het album ‘let it be’, laten zijn zoals het is. Juist die toevoegingen van Phil die enkele songs in mijn ogen tot juweeltjes maakten zijn van hun kracht ontnomen.

Soms heb je liedjes al tigmalen gehoord en hoor je pas een interessant effect als je echt op de productie let. Een interessant effect is gebruikt op de track ‘You’re tender and you’re tired’ van de Manic Street Preachers. Tijdens de coupletten is er een vertraagde versie van de zang op een aparte track gezet en daar zijn allerlei effecten aan toegevoegd. Het mooie is dat de originele zang in stand blijft dankzij de gekozen delaytijd, de vertraagde versie is amplitude gemoduleerd, een soort van tremolo effect, en bandbeperkt. Het totaal lijkt op een aantal flutterecho’s, zodat je de indruk krijgt dat de zanger in een soort tunnel staat. Zeer de moeite waard om er een keer op te letten! Het album heet trouwens ‘This is my truth, tell me yours’.