|
Studio Artist X: Project-A (link)
De tweede week van
januari is iedereen zo'n beetje uitgefeest en weer serieus aan
het werk. Een bewijs hiervan is de zojuist ontvangen demo-cd
van de band "Project-A", afkomstig uit Weert (vlak onder
Eindhoven). De cd is ingezonden door bands manager: Joost
Kraaijvanger, is netjes verpakt-inclusief een nette
begeleidingsbrief. De demo-cd heet "Tender Light", is goed
ontworpen (zowel de cd-hoes, als de cd-opdruk) en bij verder
kijken heeft de band ook een prima website. De jongens maken
zelfs gebruik van de diensten van een professionele fotograaf-
en ook al bestaan ze nog niet zo lang (sinds 2005, staat op de
website vermeld), schijnen ze zelfs al eigen publiek te hebben
- voor zo ver je op basis van hun website kunt oordelen
althans. Hmmm, niet slecht, denk ik zo. Ze willen iets- en
zijn serieus mee bezig. Nu nog de muziek even horen... Draaien maar!
Verrek! Al bij het eerste
nummer sta ik helemaal verbaasd. Ik heb namelijk nog nooit
eerder zo'n stem gelijkenis gehoord, een stem die zo verwant
is aan die van Jon Bon Jovi. Vooral omdat de jongens nergens
aan Jon Bon Jovi refereren. Niet met hun muziek stijl (op de
stem gelijkenis na dan), niet in hun brief, noch op de
website. Grappig genoeg spelen ze naast hun originele
materiaal wel enkele covers van de zeer recente rock freaks,
o.a.: Arctic Monkeys, Franz Ferdinand, Audioslave, e.d...
Wellicht om hun optredens goed aan te vullen, want de band
treedt graag op, maar heeft tot zo ver slechts 11 eigen
nummers. Deze zijn allemaal op de website vermeld. Op de
ingezonden Tender Light cd, staan 6 stevige rock nummers. Wel
allemaal eigen materiaal.
Wat
meteen opvalt, is een briljante cd-opname. De nummers zijn
prima op elkaar afgestemd. Drum, Bas, twee gitaren en zang
zijn perfect gesynchroniseerd, ...dat het allemaal bijna te
goed is om waar te zijn. Heb ik zelf nog iets om hier aan toe
te voegen dan? Uiteraard! Let op:
Stuk
voor stuk melodieuze (meezing)nummers met een mooi staaltje
rock. De nummers 2 en 4, respectievelijk: "Turn Me On" en
"State Of Utilisation" springen zowel qua toenemend tempo als
qua eigenzinnig karakter toch ietsje bovenaan. Misschien ligt
het aan pakkende ritme in beide nummers. Het kan best dat het
aan mij ligt, dat ik per se in de nummers iets zoek- en zie,
hetgeen dat net weer wat anders is van de rest, of ik bewust
en onbewust toch een lichte voorkeur heb voor uptempo
nummers... Project-A hoe dan ook, maakt een vrij dynamische
rock die zich onafgebroken strekt door alle 6 nummers. Grappig
genoeg sluit hetgeen ze als eerst op de cd zingen, precies aan
hetgeen ik eerder hierboven geschreven heb:
"I’m
not a product I have a Soul
You can’t buy me, I’m in
control
Sitting here waiting for the moon and
stars
Waiting alone for the tender light"
(Uit: Nr. 1,
Tender Light)
'Alles
onder controle' dus. De jongens hebben zonder meer de zaak
onder controle. Je kunt ze overigens helemaal niet- of zeer
moeilijk ergens pakken; een misgeslagen akkoord, vals gezang,
of iets vanuit dat straatje. De teksten vooral zijn erg
origineel:
"Heading to the late night party
Pretending he’s got
plenty of friends
As I realize
Laughing when you see him
crying
When he reaches out to shake our hands
As I
realize
Leftovers rule, this rotten world furfilled by
sorrow
I cannot blame the ones who are always left behind..
(alone)"
(Uit: Nr. 5, Leftovers)
... is
wellicht mijn favoriet uitsnede van de hele cd. Wie weet,
hebben ze dit opgedragen aan alle "controle freaks" op de
Aarde?! ;)
Naast
de lyrics, doen beide gitaren buitengewoon goed werk. De
solo's zijn goed getimed en op de juiste plaatsen gezet. De
enige wat ik nog mis, is een vleugje van ontsnapte
spontaniteit (incidenteel hier en daar bij zanger & solo
gitaar wel aanwezig) en wat meer snelheid. Maar dat laatste is
zeer persoonlijk.
We hebben het hier wel over een solide
(als niet uitstekende) album, dat ten onrechte onder de label:
"demo" gaat.
Aardschok:
Project-A (link)
Je hebt
wel is van die Demo’s die je in je handen krijgt, maar waarvan
je niet veel verwacht en dan toch zeer goed in elkaar zitten.
De Demo van Project A is zo’n Demo. Toen ik de omschrijving
van de muziek die band ten gehore brengt las, las ik drie
woorden: rock, funk en ska. Met name die laatste twee
schrokken mij enigszins terug. Echter bij het beluisteren van
hun eerste Demo ‘Tender Light’ moest ik mijn mening
herformuleren.
De Demo
bestaat uit zes nummers, dus zou haast een miniCD genoemd
kunnen worden. De 5-mans band brengt een lekkere mix van de
bovengenoemde stijlen ten gehore. Het ligt allemaal goed in
het gehoor en de productie is ook nog is zuiver, iets wat je
niet van elke Demo kan zeggen, en de nummers zitten goed in
elkaar. Weliswaar bespeur ik hier en daar een beetje
gelijkenissen met de andere nummers, waardoor je soms het
gevoel hebt dat je naar een heel lang nummer zit te luisteren.
Met name de zanglijnen lijken veel op elkaar, maar op zich
stoort dat niet eens zo erg.
Al met
al is het in mijn ogen geen Demo, maar een MCD te noemen. De
goede productie is zeker weten een hele dikke plus voor de CD.
Naar eigen zeggen hebben ze verschillende talentenjachten
gewonnen en in de 013 gespeeld, maar dat kan ik begrijpen na
het luisteren van de muziek. Misschien nog wat afwisselingen
in de zanglijnen en voorkomen dat de nummers niet te veel op
elkaar gaan lijken en het is helemaal af.
Studio Artist-X:
YLeM (link)
Ben je wel eens op zoek gegaan naar een alternatief voor
Joe Satriani, omdat je zijn gitaar stijl best goed vindt, maar
toch zich een klein beetje stoort aan zijn eindeloze
solopartijen of in al die knappe bombastische nummers toch de
zang beetje mist?
De Eindhovense band YLeM biedt precies
dat!
De (niet al te) bombastische rock / hard
rock nummers, met melodieuze zang- en Satriani gitaar geluid…
hier en daar ook wel wat ongedwongen Jazz
elementen.
YLeM stuurde ons (hun derde op een
rij) “In vain” Ep’tje met 7 nummers erop. Het geluid is
opvallend goed. Na enige inzage op de cd-hoesje wordt gelijk
ook duidelijk hoe dit komt. Behalve het feit dat de band
bestaat uit zeer kwalitatief en ervaren muzikanten, is de cd
daarnaast opgenomen in de band’s bassist Ronnie Duisters
studio Apeiron – Budel. Als band heb je dan logischerwijs een
voordeel omdat je in de studio eindeloos kan blijven pielen
tot je precies het geluid krijgt die je wilt. De kenners weten
evengoed dat dit ook enkele gevaren met zich mee brengt, met
name de gevaren van de “objectieve blindheid, doofheid …” (zo
zou ik het zelf noemen althans), dat je op een gegeven moment
het geluid niet meer objectief goed kan aanhoren en dus zelf
moeilijk kan oordelen. Deze gevaren wist YLeM gelukkig goed te
omzeilen, met als resultaat: een knap EP cd, met ruim half uur
speeltijd.
Wellicht een onbelangrijk gegeven maar toch een vermelding
waard: de cd-hoesje blijkt eveneens door de bassist Ronnie
Duisters ontworpen te zijn. Naast het bassen en
geluidsopnames, is een extra artistieke talent altijd een pré
natuurlijk. In tegenstelling tot het zeer professioneel bassen
en de goede opnames, had het cd-hoesje m.i. beter gekund.
“Mind the gap!” ;)
Op de cd wisselt de zang af met wat langere jazzy- rock
solopartijen. Deze overgangen zijn van een natuurlijke en
logische aard. De band weet tijdig de gitaarsolo in te dammen
zodat er de langste 2 van de 7 nummers op de cd in totaal,
niet langer uitkomen dan 6 minuten- en geen één dus monotoon
wordt.
De liedjes teksten zijn eveneens origineel. De tekst van
het nummer “Overboard” zorgt er voor dat dit nummer de rest
ietwat ontstijgt:
"Throw me overboard, this is not a lullaby.
Let me drown
in your veins, this river brings me to the place.
Show me
what you've done, now you're here until you're gone.
Let me
die up here so I can slowly disappear.
Throw me overboard in a sea of sorrow.
Let me float in
the rain, let me drown in my pain.
Mirror me, where the
sea, let my shadow melt away.
Leave me here with a tear, so
I can slowly disappear."
(Uit: Nr. 5, Overboard)
Ook muzikaal is dit nummer heel
interessant, mede omdat het ten opzichte van de lyrics, tegen
alle verwachtingen in (wellicht door dat vrij dynamische:
“tak, tak, tak, tak …” drum ritme), alsnog verassende en
optimistische wendingen
aanneemt.
Progwereld.org:
YLeM (link)
Een dik half uur muziek van Hollandse bodem die bij wijze van mosterd na de maaltijd werd uitgebracht. Toen de heren van YleM met de opnamen voor deze ep begonnen, lag de band op z’n gat. "In Vain" was eigenlijk alleen bedoeld om de muziek waar zo hard aan gewerkt was voor het nageslacht te bewaren. Of de band ook werkelijk opgedoekt is, dat is overigens onduidelijk.
Hoewel "In Vain" een stukje huisvlijt is, klinkt de plaat zeer behoorlijk. De gitaar ligt erg voorin de mix, maar dat is ook terecht, gezien de belangrijke rol die Niels Guns in deze muziek speelt. Maar ook de basgitaar knort lekker en de drums klinken mooi breed. De ‘soundscapes’ blijken in de praktijk vooral strings en wat sampletjes te bevatten, maar zijn daarmee wel zo functioneel. Zanger Floor heeft een aan Steve H. herinnerend stemgeluid, al is het wel een oktaafje lager. Zijn manier van zingen en uitspraak van het Engels maken het evenwel onmogelijk om een woord van de teksten verstaan.
Belangrijker is dat YleM in staat is om fraaie nummers te componeren, die een eigen stijl verraden. De band heeft goed naar Porcupine Tree, Tool en Marillion geluisterd, maar weet die invloeden te overgieten met een volstrekt eigen saus, die eigenlijk meer doet denken aan new wave dan aan prog. Wat hoekige funk, voorzichtige reggae en – in het titelnummer – heavy rock maken het geluid af.
Af en toe wordt een ideetje wel uitgemolken, zoals in Getting Mine, maar daar staan voldoende sterke stukken tegenover, met als hoogtepunt Overboard. Echte hoogvliegers ontbreken en in die zin zou het jammer zijn als YLeM werkelijk was opgedoekt. Op basis van "In Vain" lijkt de veronderstelling gerechtvaardigd dat de band tot grotere dingen in staat is. In die zin zijn deze zeven nummers een leuk aanzetje. |
